Norma PN-B-02151-4:2015-06

Opisywana tutaj norma, to pierwszy tego typu oficjalny dokument, który dotyczy bezpośrednio akustyki wnętrz. Oczywiście nie chodzi tutaj o takie miejsca jak wnętrza teatrów czy sale koncertowe, do których podchodzi się w odrębny sposób. Mowa jest o wnętrzach miejsc użyteczności publicznej oraz budynkach zbiorowego zamieszkania. W takich pomieszczeniach bowiem właściwa akustyka ma duży wpływ na samopoczucie osób w nich przebywających.

Dzięki dostosowaniu się do wytycznych normy, można doprowadzić do zmniejszania hałasu w określonych wnętrzach, w wyniku ograniczenia hałasu pogłosowego.

W pomieszczeniach, które służą przede wszystkim do komunikacji werbalnej wytyczne normy zostały wyrażone poprzez T, czyli czas pogłosu oraz STI, czyli wskaźnik transmisji mowy. Jeśli natomiast chodzi o wszystkie inne pomieszczenia stosuje się również T oraz A, czyli chłonność akustyczną.

Dzięki stosowaniu się do normy, można uniknąć najważniejszych niedociągnięć, które wpływają na akustykę w większości wnętrz. Warto jednak wiedzieć, że jeszcze lepsze wyniki można uzyskać dzięki zastosowaniu innych możliwych rozwiązań technicznych.

T, czyli czas pogłosu

Czym właściwie jest pogłos? Zjawisko to polega na sukcesywnym zanikaniu energii dźwięku, po tym jak wyłączone zostanie jego źródło. Związane jest to z odbijaniem się zarówno od powierzchni, które okalają dane wnętrze, jak i od powierzchni przedmiotów, jakie się w nim znajdują.

Czas pogłosu jest to wielkość określająca czas jaki po wyłączeniu źródła dźwięku jest wymagany, by poziom ciśnienia akustycznego w danym pomieszczeniu spadł o 60 dB. Zależy on przede wszystkim od wielkości danego pomieszczenia oraz od jego chłonności akustycznej. W małym wnętrzu o dużej chłonności akustycznej, czas pogłosu będzie stosunkowo krótki. Duże znaczenie ma w tym wypadku również to jaka jest geometria wnętrza oraz to jak rozmieszczone są w nim obiekty i powierzchnie dźwiękochłonne i rozpraszające dźwięk. W jednym pomieszczeniu możemy odnotowywać różne wartości czasu pogłosu, dla różnych pasm częstotliwości.

STI>0,7

Speach Transmission Index, czyli wskaźnik transmisji mowy (w skrócie STI) jest parametrem, z pomocą którego możemy wyrazić stopień zrozumiałości mowy. Im wyższa jego wartość, określana w zakresie od zera do jedności, tym mowa jest lepiej rozumiana. W praktyce, w wybranym pomieszczeniu emituje się szum, którego pasmo jest podobne do pasma naszej mowy. Pasmo to jest dodatkowo modulowane za pomocą częstotliwości, które również przypominają te pojawiające się w naszej mowie. Także poziom dźwięku sygnału jest taki jak w naszym głosie. Kolejnym krokiem jest zbadanie jak duże są zniekształcenia sygnału w poszczególnych częściach takiego wnętrza.

A od czego zależy wartość STI? Przede wszystkim od poziomu tła akustycznego i czasu pogłosu. Im mniejsze będą ich wartości, tym większe będą wartości STI. Jeśli są one większe niż 0,7 to uznaje się, że zrozumiałość mowy jest idealna.

A, czyli chłonność akustyczna pomieszczenia

Chłonność akustyczna pomieszczenia jest całkowicie hipotetycznym polem powierzchni, które zupełnie pochłania dźwięk, gdzie czas pogłosu byłby taki sam jak w określonym wnętrzu, pod warunkiem, że jedynie ta powierzchnia stanowiłaby element pochłaniający w tymże pomieszczeniu.

W opisywanej tutaj normie PN-B-02151-4:2015-06 najmniejsza możliwa chłonność akustyczna wnętrza, jest wyrażana poprzez krotność pola powierzchni jego rzutu, czyli A ≥ 0,6 x S, gdzie S to powierzchnia pomieszczenia w m2.

Wartość chłonności akustycznej danego pomieszczenia otrzymuje się przez dodanie do siebie chłonności akustycznej powierzchni, które ograniczają dane wnętrze, chłonności akustycznej powietrza i obiektów, które się w nim znajdują.

Aby obliczyć chłonność akustyczną konkretnej powierzchni, musimy pomnożyć jej powierzchnię przez współczynnik pochłaniania dźwięku, odpowiedni dla jej wykończenia.

W przypadku tego samego pomieszczenia albo materiału, można otrzymać różne wartości chłonności akustycznej dla różnych pasm częstotliwości.

  • Udostępnij: